Strefa Łucznik Biznesowa dzielnica
Radomia

Nasza misja

Naszą misją jest dynamiczny rozwój Strefy Łucznik jako Biznesowej Dzielnicy Radomia poprzez integrację i reprezentowanie lokalnych przedsiębiorców, efektywne wykorzystanie unikalnego potencjału infrastrukturalnego dawnych Zakładów Metalowych Łucznik oraz budowanie silnej marki regionu jako miejsca przyjaznego nowoczesnemu przemysłowi i usługom.

Cele statutowe stowarzyszenia

Historia

Dziedzictwo Strefy Łucznik to jedna z najbardziej fascynujących i dramatycznych opowieści o transformacji gospodarczej w historii Radomia. Od państwowego giganta militarnego, przez upadek, po narodziny nowoczesnego ekosystemu biznesowego. To miejsce przeszło pełną drogę od kryzysu do sukcesu.

Historia tego obszaru nierozerwalnie wiąże się z rokiem 1922, kiedy zapadła decyzja o utworzeniu w Radomiu Fabryki Broni w ramach Centralnego Okręgu Przemysłowego. Fabrykę uruchomiono w połowie 1925 roku. Celem było uniezależnienie II Rzeczypospolitej od zagranicznych dostaw. U progu II Wojny Światowej zatrudniała blisko 5 tysięcy pracowników.
Ikoniczne produkty: Przed wojną produkowano tu legendarne pistolety Vis wz. 35 oraz karabinki Mauser.
Obok broni fabryka była największym producentem rowerów w II Rzeczypospolitej oferując 18 typów jednośladów.
Podczas II Wojny Światowej Fabryka Broni w Radomiu została przejęta przez Niemców i przekształcona w „Waffenfabrik Radom” pod komisarycznym zarządem austriackiego koncernu Steyr-Daimler-Puch AG.

Era komunistycznego generała Waltera (Karola Świerczewskiego): Po II wojnie światowej zakład znacząco rozbudowano i zmieniono jego nazwę na Zakłady Metalowe im. gen. „Waltera”. Zakład oznaczano konspiracyjnym symbolem „11 w owalu”. Dwa oblicza produkcji: Fabryka była gigantem zatrudniającym tysiące radomian. Oprócz produkcji militarnej (m.in. karabinki AK-47), zakład zalał polskie domy kultowymi produktami cywilnymi – maszynami do szycia oraz maszynami do pisania „Łucznik”.
Stał się on gospodarczym sercem Radomia. W latach 70 XX wieku fabryka  zatrudniała 11000 osób i była to wtedy największa ilość pracowników, którzy byli w niej zatrudnieni.

Wraz z upadkiem komunizmu w 1989 roku, gigantyczny zakład zderzył się z brutalną rzeczywistością rynkową.
Odmrożenie i powrót do korzeni: W listopadzie 1990 roku odrzucono patronat komunistycznego generała i powrócono do historycznej nazwy: Zakłady Metalowe „Łucznik”.
Kryzys zamówień: Rozpad Układu Warszawskiego odciął fabrykę od rynków zbytu broni, a rynek maszyn do szycia został zalany tańszą produkcją z Azji, natomiast maszyny do pisania przestały być potrzebne w czasach rosnącej komputeryzacji.
Dramat społeczny i strajki: Lata 90 XX wieku to czas dramatycznych protestów załogi, masowych zwolnień, braku wypłat na czas i ogromnego napięcia społecznego.
Rejon wokół zakładów zaczął być ponuro nazywany przez mieszkańców „aleją upadłości”, a w ówczesnej prasie padały określenia typu "upadająca twierdza".

Ostateczny cios przyszedł na przełomie wieków. 13 listopada 2000 roku sąd oficjalnie ogłosił upadłość Zakładów Metalowych „Łucznik”.
Podział majątku: Tradycję zbrojeniową uratowano w ostatniej chwili, powołując nową spółkę – Fabryka Broni "Łucznik" Radom Sp. z o.o., która przejęła produkcję wojskową i ostatecznie (w 2014 roku) przeniosła się do ultranowoczesnej siedziby na terenie dzielnicy Wólka Klwatecka w północnej części Radomia.
Markę maszyn do szycia sprzedano prywatnemu inwestorowi.
Rządy syndyka: Ponad 20-hektarowy, historyczny kompleks hal produkcyjnych i biurowców w centrum miasta przeszedł pod zarząd syndyka masy upadłościowej. Przez pewien czas gigantyczne obiekty stały puste, niszczały, a ich sprzedaż w częściach wydawała się zadaniem niemożliwym ze względu na gigantyczne długi i zły stan infrastruktury.